@tracespotting-official
Official account for the Tracespotting app.
W 1942 roku na terenie Uzbekistanu formowano oddziały armii generała Władysława Andersa. Przybywali tu ludzie zwalniani z więzień, łagrów i miejsc zesłania w ZSRR. Wielu było już ciężko chorych. Na mapie zebrano 17 polskich cmentarzy, kwater i późniejszych miejsc pamięci: od Gʻuzoru i Karszy po Kotlinę Fergańską oraz okolice Taszkentu.
Na południu Kazachstanu pozostały cmentarze ludzi, którzy próbowali dostać się do tworzącej się polskiej armii. Dziś można wskazać cztery odnowione polskie miejsca pochówku: Szokpak, Mankent, Ługowają i Merke. Każde z nich ma osobny wykaz nazwisk i własną historię porządkowania mogił.
W Wilnie wiele polskich historii zachowało się na wspólnych cmentarzach miasta. Rossa, Antokol i Bernardyński pokazują różne części jego przeszłości: rodziny mieszczańskie, ludzi kultury i żołnierzy. Do tego dochodzą dawne kwatery wojskowe, między innymi na Zakrecie. Przy każdym miejscu warto odróżniać polskie groby od całej wielonarodowej nekropolii.
W latach czterdziestych w Tanganice powstały osiedla dla Polaków ewakuowanych ze Związku Radzieckiego. Ich mieszkańcy budowali szkoły, domy i kościoły, a część pozostała tam na zawsze. Zebrano pięć miejsc pochówku w dawnych osiedlach oraz polskie nagrobki na cmentarzu komunalnym w Dar es Salaam.
W czasie drugiej wojny światowej do Ugandy trafiły polskie rodziny, które wcześniej wywieziono w głąb ZSRR. Zbudowały tu osiedla, szkoły i miejsca modlitwy. Cmentarze w Koja i Nyabyeyi przypominają o ich mieszkańcach. W Nyabyeyi można również zobaczyć kościół zbudowany przez Polaków.
Na sześciu duńskich cmentarzach znajdują się groby 24 polskich lotników i żołnierzy, którzy zginęli podczas drugiej wojny światowej. Jeden z najlepiej udokumentowanych jest cmentarz w Slaglille, gdzie pochowano załogę samolotu Halifax. W Kopenhadze, na cmentarzu ruchu oporu Mindelunden, spoczywają również Lucjan Masłocha i jego duńska żona Lone, zamordowani przez Gestapo w 1945 roku.
W Norwegii zarejestrowano 167 polskich grobów wojennych w sześciu lokalizacjach. Część wiąże się z walkami o Narwik w 1940 roku, inne z losem jeńców i robotników przymusowych. Nekropolie rozciągają się od Narwiku i Håkvik na północy po Oslo i Stavanger na południu.
Od Monte Cassino po Bolonię prowadzi szlak miejsc, w których pochowano żołnierzy 2. Korpusu Polskiego. Cztery cmentarze upamiętniają różne etapy kampanii włoskiej: walki górskie, szpital wojenny, wybrzeże Adriatyku i ostatnią ofensywę. W Santa Maria Capua Vetere znajduje się też starsza polska kwatera z okresu pierwszej wojny światowej.
Polonezköy, dawny Adampol, powstał w XIX wieku jako osada polskich emigrantów. Pośród zabudowań zachowały się kościół, cmentarz i pamiątki rodzin, które mieszkały tu przez pokolenia. To krótki Tracespot o miejscu, gdzie historia polskiej emigracji jest nadal widoczna w krajobrazie wsi.
